بعضی حرف ها روی دل آدمی سنگینی میکند و آدمی باید حرفش را بزند تا آرام بگیرد. تا سبک بشود ، بغضی که در سینه هست باید بترکد باید فریاد بزنم ، صدای فریادم باید گوش فلک را کر کند اما افسوس که نایی ندارم برای فریاد .
هنوز در دیوارهای قدیمی شهر ارومیه به وضوح میتوان شعارهای زمان جنگ را دید :
مرگ بر اتحاد شوم ، رجوی قاسملو صدام
هنوز ما فراموش نکرده ایم جنایات اسماعیل سیمیتقو را که دست در دست داشناکسیون به هزاران اناث سلماسی تجاوز کرد .هیچ کس کومله دمکرات را فراموش نکرده است ، هیچ کس فراموش نکرده است که در دره شهدا چگونه عبدالرحمن قاسملو ۳ گردان پیاده زنجان را به شهادت رسانید . هیچ کس میتینگ هایی را که او در محمدیار برگزار میکرد را فراموش نکرده است . هیچ کس فراموش نکرده است شیخ عبیدالله کرد و نسل کشی در مهاباد را ، هیچ کس یادش نرفته که چگونه دختران و عروسان جوان خود را در تنور قایم میکردیم .
امروز همان کرد به من میگوید تو تجزیه طلب هستی و جانی و من میخواهم از شرف ایران در مقابل تو دفاع کنم 
البته تاریخ زنده است و شواهد میدهد به حقانیت و ماهم تا جایی که توانسته ایم مدرک جمع آوری کرده ایم و چون خار بر چشم دغل بازان کرده ایم اما امروز یکی دو هفته است که تاریخ به شکل فجیعی دوباره تکرار میشود :
۱ - انفجار در کمپین زائران ایرانی در عراق
۲ - هجوم به هنگ مرزی بانه
۳ - حمله به کاروان بسیجیان در تمرچین
۳ - حمله به ۱۷ پاسگاه شهری در استان کردستان
۴ - جنایت خونین در یک عروسی در ترکیه و کشته شده ۶۴ نفر
متاسفم برای کسانی که در برابر این جنایات سکوت میکنند .
قوای پژاک ، قوایی که قرار است با سلاح های آمریکایی ایران را تصرف کند :
